Mart 2008

Nihayet pınarım sondalım ile Eminönü’ne gidebildik. Bir kaç ertelemek zorunda kaldığımız planlarımız bu cumartesi gerçekleşti. 3-4 saat kadar Eminönü’nü talan ettik. Ama kalabalık ve saat 4′de kapanan dükkanlar yüzünden tadı damağımızda kaldı…

Oysa ki daha ne boncuklar, ne aksesuarlar almayı planlıyorduk… Neyse bir kez daha, bu kez hafta içi, bir de Kapalıçarşı’yı talan edeceğiz. Örücüler‘e uğrayamadığım için almayı planladığım kumaşların hiçbirini alamadım. Ama yine de Hint malları satan bir mağazaya girdik, ben eşarplar aldım, pınar acayip bir Hint kaftanı aldı, sahibi de tanıdık çıkmaz mı Güzel bir indirim aldık ve tadından yenmez oldu tabi….

Ayrıca boncuk, toka, rengarenk yaka gülleri (ki ben acayip severim), tülbent kumaşlar (bluz olacaklar) ve bilumum ıvır zıvır aldık. Yani eller kollar dolu olarak ayrıldık.

Oradan da, ne zamandır gidip almak istediğim terzi mankenini almak üzere Dolapdere‘ye gittik. Tabi dükkanlar orada da kapanmıştı. Ama tesadüfen bulduğumuz bir kaç yere baktık ve en son resimde göreceğiniz hatunu aldım… Ben ona nedense Şaziye demek istiyorum ama Sarı Kuzu Zeynep onun adının “Büyük Zeynep” olmasını istedi… Bakalım adı ne olacak

Bu arada aklınızda bulunsun, terzi mankenlerinde farklı farklı fiyatlar var… Mutlaka bir kaç mağazaya bakın, öyle alın.

işte benim 2 senedir dikiş öğrenmeye devam ettiğim kursum.

Dikiş öğrenmek istiyordum, ama kafama uygun bir kurs bulamamıştım, halk eğitimler ya da ismekler hiçççç bana göre değil… Gümüş İğne’yi Kadıköy’de tesadüf eseri buldum geçen sene ve çokkk sevdim.

Şükran Hocamız, benim yaşımdan fazla yılını bu işe adamış ve şu anda da hala kendi atölyesinde gelinlik ve abiye dikmeye devam eden süper ötesi bir hocadır valla kendisine yağ çekmiyorum :) Hiç bir şekilde bizi kısıtlamaz, dilediğimizi dikmemize izin verir ve hatta destekler, nitekim bu destek sayesinde böyle pullu payetli bir “tuvalet” dikmeye başlıyorum gelecek hafta…

Elmas Abla ise benim iki senedir kurs arkadaşım ve gerçekten abladır. Üstelik sadece kurs arkadaşım da değil, pazar arkadaşım, eminönü arkadaşım, kısacası bir yer bulmayalım, duymayalım, hemen gider keşfederiz…

Bir de aramıza bu sene katılan Esra ve Selam Hanım var… Her cuma sabahtan akşama kadar bir yandan dikiş, bir yandan kurs yetkililerimiz Aynur ve Oya Hanımların ikramları eşliğinde güle oynaya dikiş dikiyoruz.

Aşkom (ki kendisi kocam olur) daha öğrenemedin mi iki senedir gidiyorsun diyor, ama mesele öğrenme meselesi değil, maksat muhabbet

İstanbul Modern’in Londra Tasarım Müzesi ile işbirliği içinde gerçekleştirdiği “Tasarım Kentleri” sergisi 23 Nisan’da açılıyor. Küratörlüğünü Londra Tasarım Müzesi Müdürü Deyan Sudjic’in üstlendiği, 23 Nisan 2008 - 29 Haziran 2008 tarihleri arasında İstanbul Modern’de izleyicilerle buluşacak olan sergi, 5 Eylül 2008 – 14 Ocak 2009 tarihleri arasında da Londra Tasarım Müzesi’nde yer alacak.

1851 yılındaki “Büyük Sergi” zamanının Londrası’ndan başlayan sergi, 1908 yılının Adolf Loos’lu Viyana’sına, 1928’de Dessau’da kurulan Bauhaus’a, 1936 yılının Le Corbusier’li Paris’ine doğru ilerliyor. 2. Dünya Savaşı sonrası dönem ise, 1949 yılının Charles ve Ray Eames’li Los Angeles’ına, 1957 yılının Milano’suna ve 1987’de büyük bir gelişme gösteren Tokyo’ya ulaşıyor. Sergi, sonunda yine başa dönerek çemberi tamamlıyor ve bir kez daha, bugün dünyanın en önde gelen tasarım merkezi olan, Ron Arad, Zaha Hadid, Ross Lovegrove, Jasper Morrison ve daha birçok öncü tasarımcının yaşamakta olduğu Londra ile sona eriyor. Sergi, tekstil ve modadan endüstriyel ürünlere, mobilya tasarımına ve grafik tasarıma uzanan son derece geniş bir yapıt seçkisine yer veriyor. Sergide ayrıca, Charles ve Ray Eames’in sandalyeleri gibi tasarım klasiklerinin yanı sıra, dönemlerini en çarpıcı biçimde gözler önüne seren William Morris, Christopher Dresser, Adolf Loos, Marcel Breuer, Le Corbusier, Eileen Gray, Achille Castiglioni, Issey Miyake ve Ron Arad gibi dünyanın en önemli tasarımcılarının çalışmaları yer alıyor.

Benimle yeni tanışanlardansanız, o zaman Zeynep‘le de tanışın…

Zeynep, benim sarı kuzum, bilmiş prensesimdir. Kendisi, çok sevdiğim için midir bilemiyorum- babasının karbon kopyasıdır. Doğumundan beri onunla tanışan herkes aynı şeyi söyledi: renkler anneden, şekil babadan… Hep huyu babasına benzer inşallah dedim, benzedi valla

Soyadı koç, burcu da babasının ki gibi koç… Pes ! Bu kadar olur vallahi

20 nisan’da doğum gününü kutlayacağımız sarı kuzu, aynı zamanda çokkkkk meraklı olup, çenesiyle bizi bezdirmekte ustadır.

Hem babasının, hem de annesinin biricik aşkıdır…

Fotoğraflar: Pemra Yüce